durdum. yaptığım her şeyi sebebini bilmeden, bilmeyi beklemeden yaptım. elimden gelmeyense şu; yaptığım şeylere ruh katmak, tuz katmak gibi değil ki bu. insana doğuştan eklenmeli o sanki, photpshop sucks at this moment!
uzaktan hayatımı izlemeyi yasakladım kendime. sıradanlığım, normalliğim yeni elbisem. işin boktan tarafı çoğu zaman yıkamayı ve ütülemeyi beceremiyorum. diğerlerine uyum sağlamak için harcadığım enerjiyle ‘süperstar’ olabilir miydim? tabi ki hayır.
asosyallik değil bahsettiğim şey. yalnızlıktan nefret ederim. insanları da uzaktan çok severim. elime bir çöp verseler, beni Gulliver’e çevirseler ve ben elimdeki çöple, insanlarla oynasam. iletişim becerileri, iletişimsizlik becerileri, sıçıp sıvama becerileri, may god be with you babe.
beynim sakız gibi bu ara, dokunduğu yerden toplamak impossible.
